Letterhakken. Sorry? Als ik aan mijn omgeving probeerde uit te leggen wat ik ging doen, een heel weekend in Rijen bij beeldhouwer Adriaan Seelen, kwam meestal de conclusie “Oh, zoals in een grafsteen”. Precies, zoals in een grafsteen. En waarom wil een mens dat? Voor de andere cursisten kan ik niet spreken, maar mij leek het bijzonder boeiend om eens terug te gaan naar de roots van de typografie, naar de wieg van alle stokken, staarten en schreven.
Ik heb het geweten. Na dag één lag ik ’s avonds uitgeput met zeer pijnlijke armen in mijn hotelkamer in Breda. En nog geen letter gehakt. Het resultaat van de eerste dag leek nog het meest op een gevangenismuur waar een delinquent de dagen telt met behulp van een meegesmokkeld mes.
Volgens de 10.000 uren regel had ik echter nog 9.994 uur te gaan om een perfecte letterhakker te worden, dus zat er niets anders op dan de tweede dag vol goede moed in te gaan. Gelukkig mocht ik zondag na de heerlijke lunch de oefening voortzetten op een echte letter. Dan gelijk maar twee, de eerste letters van de namen van mijn kinderen.
En ik moet bekennen: ik ben best trots op het resultaat!
Groet, Anita
